>>>  Laatst gewijzigd: 9 april 2019  
Ik

Woorden en Beelden

Filosofie en de waan van de dag

Start Glossen Weblog Boeken Denkwerk

My Blueberry Nights van Wong Kar-wai

(28 december 2007)

My Blueberry Nights - Affiche 01Soms komen de dingen in je leven op een mooie manier bij elkaar. Vaak door toeval. Iemand zegt iets, je leest iets, en ineens valt alles op zijn plaats. Dat overkwam me met de film My Blueberry Nights van regisseur Wong Kar-wai, waarin Rachel Weisz, Natalie Portman, Jude Law, David Strathairn en Norah Jones acteren.

Norah Jones

Ik houd als zo veel mensen van de muziek van Norah Jones. Pretentieloze muziek, blues, jazz, en nog meer. Melancholisch. Alles door Norah Jones heel rustig gezongen met een lichtbruine sensuele stem. Alles subtiel begeleid, zijzelf vaak aan de piano of op de gitaar. Wat een talent en wat een rustig zelfvertrouwen. Het maakt haar muziek bijna meditatief. Temidden in de rusteloze beweging van alledag zet die muziek je ineens stil. Prachtig!

Daarnaast heb ik iets met het gezicht van Norah Jones. Het is wisselend van expressie, van introvert naar extravert, van donker naar licht, gevoelig, gaaf. Erg mooi. Ach ja, het Web, je kunt op veel plaatsen foto's van haar vinden. Maar het liefst zou ik ze zelf maken ...

Norah Jones by Chris FloydEn toen kwam VARA-gids nr. 50 binnen. Met op de cover een prachtige foto van Norah Jones, gemaakt door de beroemde fotograaf Chris Floyd. Zie hiernaast. Indrukwekkend! Maar daarbij ook een heel mooi verhaal van Clementine van Wijngaarden over dat Norah Jones acteert in de film My Blueberry Nights van regisseur Kar-wai Wong. Dat was helemaal nieuw voor me.

Films

Ik houd als zo veel mensen van films. Het zit in de opvoeding: mijn vader keek vroeger - als hij weer eens ergens van wakker lag - tot diep in de nacht naar films op de Duitse televisiezender die we in Oost-Brabant konden ontvangen. Met name tijdens mijn studie heb ik enorm veel films gezien. Fellini, Pasolini, Truffaut, Godard, alle grote regisseurs. Dat waren nog eens tijden. Hoe vaak zie je tegenwoordig nog filmhuisfilms op TV?

Ik heb natuurlijk ook alle pulp van tegenwoordig gezien. Het fantasieloze geweld, met wraak en machtsmisbruik als enige thema's, met die corrupte Amerikaanse oppervlakkigheid. Het leert me alleen maar meer waardering te hebben voor films met inhoud, waarin het nog om gewone mensen en echte situaties gaat, films met gevoel, met subtiele intelligentie, met originele verbeelding. Over smaak valt niet te twisten, zeggen mensen gemakkelijk. O jawel, hoor! Graag zelfs. Je moet van heel goeden huize komen om mij ervan te overtuigen dat Die Hard een betere film is dan Amélie, om maar eens wat te noemen. En, nee, niet alles is relatief ...

Daarnaast heb ik - zoals sommigen weten - iets met bepaalde actrices. Ook met acteurs trouwens, maar die zet ik niet als schermachtergrond neer :-). Toen ik Natalie Portman als 13-jarige in Léon zag, dacht ik al wel dat ze een fantastische actrice zou worden. Toen ik Jude Law in The Talented Mr. Ripley zag, was ik onder de indruk en begreep ik het verschil tussen 'acteren' en 'in een film meespelen'. Rachel Weisz viel me ooit op in de Inspector Morse-film Twilight of the Gods en ik zag haar inderdaad terug in allerlei andere films, zoals The Constant Gardener. En natúúrlijk is Audrey Tautou doorgebroken na haar rol in Amélie. En na Bend it like Beckam was het wat mij betreft duidelijk dat Keira Knightley het helemaal zou maken. Wat ze ook deed. En zo kan ik nog een tijdje doorgaan. Het is voor mij maar een spel, het is bewondering van talent en schoonheid. Maar er is voor mij ook een gemeenschappelijke noemer: het zijn allemaal acteurs / actrices die in hun rollen een sensitieve intelligentie uitstralen, mensen die subtiel kunnen acteren en karakterrollen kunnen neerzetten. Kom daar eens om bij Arnold Schwarzenegger ...

My Blueberry Nights

My Blueberry Nights - Affiche 02Ik ben gek op de film My Blueberry Nights. Niemand houdt zo van die film als ik :-). Het verhaal is simpel genoeg.

Het centrum van de film: New York. Elisabeth (Norah Jones) komt er achter dat haar vriend het met een ander houdt. Ze laat in de koffiebar van Jeremy (Jude Law) - waar die vriend met zijn nieuwe vriendin at - de sleutels achter in de hoop dat haar grote liefde ze ooit komt ophalen. Maar tegelijkertijd wil ze in de gaten houden of dat ook gebeurt. Ze komt dus steeds weer terug in die koffiebar en er groeit een fijngevoelig contact tussen Elisabeth en Jeremy. Als Elisabeth na het zien van de video van een beveiligingscamera in die koffiebar eindelijk accepteert dat het voorbij is met die vriend, gaat ze op weg om alles achter zich te laten.

In Memphis verdient ze haar geld door overdag in een eettent en 's avonds in een bar te werken. Een van de stamgasten is Arnie (David Strathairn) die er zijn verdriet wegdrinkt. Hij is getrouwd met Sue Lynne (Rachel Weisz), maar hij is zo gek op haar dat het haar benauwt. Met als gevolg dat zij zich op een vervelende manier probeert los te maken van Arnie, omdat Arnie háár op geen enkele manier los kan laten. Ze zitten in feite allebei klem, zo blijkt gaandeweg. Als Arnie zich dood gereden heeft en Sue Lynne de stad verlaat voor een nieuw leven, besluit ook Elisabeth verder te trekken.

Weer vele kilometers verder, richting Las Vegas, gaat ze als serveerster in een casino werken. Ze ontmoet er de pokerspeelster Leslie (Natalie Portman) die het spel van haar vader heeft geleerd ("Toen andere kinderen leerden tellen, leerde ik al kansberekening ..") en zich dagelijks stort in een keihard spel van bluf, strategie, en het 'lezen' van de tegenstander. Ze gaat er van uit dat je alles wat anderen zeggen moet wantrouwen. Elisabeth gaat er juist van uit dat je anderen moet vertrouwen. Die verschillen van benadering worden prachtig neergezet en beide vrouwen nemen er uiteindelijk iets van mee.

Elisabeth besluit na die episode dat het tijd is om terug te keren naar New York en naar de koffiebar. En uiteraard wordt het nu wel wat tussen Jeremy en Elisabeth.

Ik kende Kar-wai Wong nog niet. Wat een geniale waarnemer is dat! Prachtige regie, fantastische tekst, en een bijzondere beeldvoering maken de film zo al een klasse apart. Maar hij brengt ook al mijn favorieten bij elkaar in één film en hij ziet blijkbaar dezelfde dingen als ik. Het acteertalent van Jude Law, Rachel Weisz, David Strathaim, Natalie Portman komt in deze film volledig tot zijn recht. En Norah Jones als actrice blijkt een gouden greep. Is het mogelijk dat iemand zo natuurlijk en vol zelfvertrouwen en zo subtiel kan acteren zonder daarvoor ooit enige opleiding gehad te hebben? Blijkbaar. Of misschien wel: juist daarom. Wat een getalenteerde vrouw is Norah Jones! Maar ook waar: Kar-wai Wong moet even gefascineerd zijn door haar gezicht als ik, hij brengt het prachtig in beeld, steeds weer anders, fijngevoelig. Schoonheid als troost in een waanzinnige wereld.

Het zal duidelijk zijn: ik was dus erg onder de indruk van de film. Ga kijken!

Start  ||   Glossen  ||   Weblog  ||   Boeken  ||   Denkwerk