Margaret Mead Japan China Religie en seks Moral panics Seks en robots Seksuele ontwikkeling Seksualisering Leeftijdverschillen Geweld en misbruik Consent Sexting Prostitutie Pornografie Algemeen Klassiek feminisme Modern feminisme Algemeen Feminisme en seks De rol van mannen De #MeToo benadering"Ook bij kindermishandeling denk je in eerste instantie aan een vader die zijn kind in elkaar slaat of seksueel misbruikt. Maar er zijn veel meer vormen van kindermishandeling, variërend van emotionele en fysieke verwaarlozing tot fysieke mishandeling. En in de praktijk blijkt dat moeders kinderen vaker mishandelen dan vaders. Bijna 40 procent van de mishandelde kinderen leeft in een eenoudergezin. Veruit de meeste eenoudergezinnen zijn moedergezinnen. Het zijn dus vooral alleenstaande moeders die hun kinderen mishandelen, passief dan wel actief." Irene ZWAAN - De afwezige vader bestaat niet - En waarom vaders niet moeten moederen, p.41
Irene ZWAAN"Diverse onderzoeken wijzen uit dat de bijdrage van vaders aan de ontwikkeling van het kind essentieel is. Want vaders kunnen en durven dingen die moeders niet doen. Terwijl moeders zich vooral richten op troosten, knuffelen, praten en zorgen, daagt de vader het kind uit om risico’s te nemen, grenzen te verleggen en praktische oplossingen te bedenken. Kinderen die zonder vader opgroeien ontwikkelen vaker probleemgedrag en komen minder goed mee op school."(7)
[Hier gaat ze wel erg uit van het standaard rollengedrag.]
Voorbeeldsituaties waarin moeders het gescheiden vaders op allerlei manieren vreselijk lastig konden maken omdat ze als moeder zonder meer het gezag hadden gekregen.
"Het onaantastbare moederschap is zo ingesleten in Nederland, dat je je als vrouw vaak niet eens bewust bent van wat je aanricht. En welke kansen je laat liggen."(18)
"Een vader zonder wettelijk gezag kan nooit een volwaardige vader zijn, daar was ik inmiddels van overtuigd. Het beperkt hem in zijn rol, hij is als het ware gecastreerd in zijn vaderschap. En als vader zonder gezag kun je nooit een volwaardig voorbeeld zijn voor je zoon."(19)
[Het verhaal over haar vader illustreert hoe ze opgegroeid is met een traditionele mannenrol en dat ze daar blijkbaar aan is gaan hechten. Iedere man moet blijkbaar als haar vader zijn.]
"Oorspronkelijk was er een duidelijke scheiding tussen de rol van de vader en de moeder in de opvoeding van kinderen. Ouders vulden elkaar naadloos aan met hun specifieke eigenschappen en kwaliteiten. In de loop van de afgelopen eeuw is door diverse oorzaken de grens tussen vaderen en moederen steeds vager geworden. Vaders en moeders zijn onderling inwisselbaar, of zouden dat moeten zijn. Het is nog maar de vraag of dit zo’n gunstige ontwikkeling is geweest en hoe dit zijn beslag heeft gekregen in de praktijk."(22)
[Dit beginstukje is erg problematisch. De uitleg die volgt over de 'kanteling in ouderschap' ook. ]
"In de loop der tijd groeide zo de overtuiging dat er geen verschil mag zijn tussen mannen en vrouwen. Vrouwen zouden net zo actief moeten zijn, net zo moeten presteren op de arbeidsmarkt als mannen. En mannen zouden net zo goed moeten kunnen zorgen en opvoeden als vrouwen.
In de praktijk loopt het anders. De ontwikkeling van Nederland tot een overleg- en zorgcultuur leidt tot een hoge waardering van vrouwelijke eigenschappen. Overleggen, praten, knuffelen, troosten en beschermen worden gezien als belangrijke vaardigheden. Je zou kunnen spreken van een feminisering van de samenleving. En tegelijkertijd lijkt het vaders maar niet te lukken om te ‘moederen’ zoals gewenst. De opvoeding van de kinderen is daarom nog steeds een vrouwenzaak.
Dit is natuurlijk een gechargeerde schets van de situatie en gelukkig rommelt het enorm in de samenleving als het gaat over de betekenis van vaders. Maar het zijn de uitwassen, de extreme verhalen, die laten zien dat het systeem wel jarenlang heeft toegestaan dat vaders eenvoudig konden worden uitgesloten, ontdaan van hun natuurlijke rol, omdat het moederschapsideaal onaantastbaar was." [mijn nadruk] (24)
[Hun 'natuurlijke rol'? Is die er dan? 'Zorginstinct' verderop.]
"Er werden allerlei zaken uitgevochten. Maar het was het Nederlandse systeem dat voelbaar antiman, antivader, provrouw of promoeder was waardoor het niet lukte. De Raad voor de Kinderbescherming, de rechtspraak en al die partijen daaromheen, allemaal diskwalificeerden ze vaders. Ze hadden domweg geen oog voor vaders. Dat maakte de dwaze vaders woedend." [mijn nadruk] (28)
"Het vrouwelijke aspect in opvoeden is in de afgelopen eeuw steeds belangrijker geworden. Ouders zouden beiden zowel kostwinner als verzorger moeten kunnen zijn, dus vaders zouden thuis de moederrol moeten kunnen vervullen. De typisch mannelijke bijdrage werd niet langer als zodanig gewaardeerd."(29)
[Wat is nu weer de 'typisch mannelijke bijdrage'? O, dat staat in het vervolg.]
"Kinderen worden in de praktijk vooral opgevoed door moeders. Van betrokken vaders wordt verwacht dat ze vrouwelijke elementen vooropzetten. Vaders willen van nature op avontuur gaan, spanning zoeken, praktische oplossingen bieden bij problemen, risico’s nemen, grenzen verleggen, leren vechten, uitdagen en gezag nemen. In plaats daarvan moeten ze als opvoeder leren praten, luisteren, overleggen, emoties uiten, troosten en knuffelen. De afwezigheid van typisch mannelijke voorbeelden in opvoeding maar ook in onderwijs heeft een negatief effect op de ontwikkeling van kinderen." [mijn nadruk] (29)
[Ja hoor, daar is ie dan weer: "van nature". ]
"Vanaf de jaren zeventig en tachtig – de periode van de tweede feministische golf – krijgen jongenseigenschappen een negatieve lading. Fysiek, competitief, dominant of arrogant gedrag wordt afgekeurd als agressief en autoritair. Jongensgedrag wordt gezien als aangeleerd en niet als aangeboren. De opvoeding van kinderen zou sekseneutraal moeten zijn. Jongens zouden moeten leren zich als meisjes te gedragen. Waar mannelijkheid aan het begin van de vorige eeuw een positieve identiteit was, is het verworden tot iets negatiefs. Jongens moeten als meisjes worden, zegt Crott. En vaders dus als moeders." [mijn nadruk] (30)
[De feministes hadden gelijk. En nergens staat dat jongens als meisjes moeten worden. Ze moeten een gebalanceerde androgyne pesoonlijkheid worden, net als meisjes. Vrouwengedrag is helemaal niet de maatstaf.]
"Uit het onderzoek blijkt dat vrouwen zichzelf veruit de betere opvoeder vinden. Ook mannen vinden vrouwen de betere opvoeder. Vooral na scheiding vinden vrouwen dat ze prima zonder man kunnen opvoeden, negen van de tien gescheiden vrouwen denkt er zo over."(31)
[Belachelijke zelfoverschatting van vrouwen.]
"Moeders kunnen beter opvoeden dan vaders, de moederlijke opvoedstijl is de norm en vaders moeten moederen, dat is waar we schijnbaar de afgelopen eeuw op uitgekomen zijn. Gelukkig hangt er de laatste tijd heimwee in de lucht, een verlangen naar nieuwe strengheid, schrijft journalist Iris Pronk in Trouw. Op een verjaardagsfeestje met een hoge vaderdichtheid, in haar eigen huishouden en in gesprek met onder anderen Steven Pont (ontwikkelingspsycholoog) en Martine Delfos (psycholoog) doet ze een minionderzoek voor een artikel ter ere van Vaderdag 2012. Delfos en Pont doen in het artikel enkele boude uitspraken over de stand van zaken.
Volgens Delfos hebben vaders meer natuurlijk gezag dan moeders en is dat vooral een biologisch gegeven. Moeders beschermen en zien overal gevaar, terwijl vaders aanmoedigen tot experimenteren, de wereld ontdekken. ‘Maar als hij een grens trekt is die spijkerhard.’ Steven Pont zegt dat vaders ‘vermoederen’ onder druk van hun vrouwen, terwijl ze niet van nature softe eitjes zijn. ‘Een goede vader is tegenwoordig een halve moeder,’ zegt Pont ironisch.
Volgens hem wil de vader helemaal geen halve moeder zijn en conflicten eindeloos uitpraten of zijn kind voor allerlei risico’s behoeden. Toch doet hij dit, als afgeleide van de moederlijke opvoedstijl. ‘Vrouwen beknotten de moderne man,’ zegt Delfos. ‘Ze hebben enorme kritiek op hem: hij moet een vrouwelijke man zijn, emoties tonen, ze wil met hem kunnen praten. Lukt dat niet, dan heeft de man een groot probleem.’" [mijn nadruk] (33)
[De biologie als basis voor gedrag, wat een ontzettend dom standpunt staat hierboven. ]
"Het moederschapsideaal heeft zich op deze manier ontwikkeld en is uitgegroeid tot een rotsvaste waarheid. De moeder gaat boven alles in de opvoeding. Zij heeft het veto want zij is de enige onvervangbare factor."(36)
"In een antropologisch perspectief zijn mannen van nature verwekkers, kostwinners, verzorgers en beschermers (‘Breeders, breathwinners, providers and protectors’). Als aan één of meer van deze eigenschappen structureel wordt getornd, heeft dat gevolgen voor de identiteit, de eigenwaarde en de rolinvulling van de man in het gezin." [mijn nadruk] (40)
[Wat een onzin.]
"In de jaren negentig ontstond meer oog voor de dynamiek in relaties bij huiselijk geweld. Toen pas kwam de hulpverlening aan daders en jongens als slachtoffer op gang. Meer en meer wordt erkend dat het vooral de man is die fysiek geweld pleegt maar dat het vaak de vrouw is die het bloed onder zijn nagels vandaan haalt, waardoor hij explodeert." [mijn nadruk] (41)
"Ook bij kindermishandeling denk je in eerste instantie aan een vader die zijn kind in elkaar slaat of seksueel misbruikt. Maar er zijn veel meer vormen van kindermishandeling, variërend van emotionele en fysieke verwaarlozing tot fysieke mishandeling. En in de praktijk blijkt dat moeders kinderen vaker mishandelen dan vaders. Bijna 40 procent van de mishandelde kinderen leeft in een eenoudergezin. Veruit de meeste eenoudergezinnen zijn moedergezinnen. Het zijn dus vooral alleenstaande moeders die hun kinderen mishandelen, passief dan wel actief." [mijn nadruk] (41)
"Tot niet zo lang geleden werd de rol en invloed van vaderschap niet meegewogen in onderzoek naar de ontwikkeling van kinderen."(42)
[De verhalen die volgen betreffen blijkbaar cliché mannen die er niet aan denken het huishouden te doen. Ik kan me niet voorstellen dat mannen zo zijn als hier beschreven wordt. Ik ben zelf in ieder geval nooit zo geweest.]
"Jongens en meisjes hebben verschillende behoeften en vaders en moeders hebben elk iets anders te bieden. Gelukkig is er in onderzoek steeds meer oog voor verschil tussen jongens en meisjes en tussen mannen en vrouwen als opvoeders. Vaders en moeders blijken elkaar goed aan te kunnen vullen door typisch mannelijke en vrouwelijke strategieën aan hun kinderen mee te geven."(50)
[Ook dit zijn allemaal normatieve beweringen met op de achtergrond een traditionele rolverdeling die er zogenaamd van nature is. Zeer aanvechtbaar. Het is ook typisch dat ze dan met een concreet verhaal van iemand komt die dat moet bevestigen en kritiekloos met wetenschap omgaat.]
"Kinderen leren van hun ouders en andere opvoeders allerlei strategieën om te kunnen overleven en om met stress om te gaan. Waar moeders met name strategieën overdragen om troost te vinden, leren vaders hun kinderen vooral actie te ondernemen. Moeder leert het kind om te ontspannen, te zorgen, te praten, emoties te uiten. Vader leert het kind om te handelen, met stress om te gaan, om vertrouwen te hebben, om zich veilig te voelen in een lastige situatie."(55)
[Wat een onzin. Waarop zijn die beweringen gebaseerd? O ja, de biologie wordt weer te voorschijn gehaald. En haar eigen ervaringen.]
"Belangrijk en interessant om te weten is dat dit niet alleen maar een cognitief leerproces is. Glenn Helberg, kinder- en jeugdpsychiater, beschrijft dat een biologisch mechanisme er tegelijkertijd voor zorgt dat deze strategieën worden opgeslagen in de hersenen. Zo ontwikkelt het kind een soort automatische piloot voor hoe te handelen om van een stresssituatie in een rustsituatie te komen. Dit biologische proces is erop gericht om de persoon, bij stress, in een fase van hernieuwd evenwicht (homeostase) te brengen."(55)
"Er is steeds meer wetenschappelijke kennis beschikbaar waaruit blijkt dat er biologische verschillen tussen jongens en meisjes zijn. Deze verschillen gaan samen met een verschil in behoeften, verschil in gedrag en een verschil in leerstijlen."(59)
[Wat voor wetenschappelijke kennis? Vanuit de evolutionaire psychologie? Hier worden allerlei eigenschappen van meisjes en jongens beschreven alsof die er van nature zo (moeten) zijn, terwijl ze natuurlijk gewoon aangeleerd zijn.]
"Door de ontwikkelingen op het gebied van ouderschap en het veranderde gezinsleven hebben moeders een vrijwel onaantastbare positie gekregen als het gaat om zeggenschap over de kinderen. Met de explosieve toename van het aantal scheidingen heeft dit voor vaders niet altijd gunstig uitgepakt. De meeste vrouwen gaan verstandig om met deze machtspositie. Toch biedt het voor hen die minder verstandig zijn een mogelijkheid om vaders op een zijspoor te zetten. Dit gaat niet alleen ten koste van de vaders. Ook de kinderen en de moeders zelf lijden zo verlies."(62)
[Dat is in ieder geval waar. Maar dan volgt weer het nodige aan vooroordelen gebaseerd op de anecdotes van kennissen of stukjes in de krant. ]
"...moeders staan vaak doodsangsten uit bij het in hun ogen onvoorzichtige, ruwe, en ‘onverantwoorde’ gedrag van vaders.(...) Niet alleen de omgang met de kinderen zorgt voor irritaties, ook de manier waarop vaders hun ‘papadag’ invullen leidt tot grote frustraties bij veel vrouwen, blijkt uit een reportage van Corine Koole in Volkskrant Magazine van 26 mei 2012. Waar moeders streven naar een perfecte organisatie van het huishouden gooien vaders roet in het eten door het niet zo nauw te nemen met de afspraken."(62-63)
"‘Het probleem zit hem meestal in het feit dat vrouwen het niet kunnen laten over de schouder van hun man mee te kijken."(63)
[Zei een man. Precies, en dat doen ze vanuit het idee dat vrouwen het beste met kinderen kunnen omgaan. ]
"Amerikaans onderzoek spreekt van de supermom trap."(63)
"De meeste moeders realiseren zich dat het na een scheiding belangrijk is dat kinderen en vaders sterk met elkaar verbonden blijven. Zij zullen daar in het belang van hun kinderen zorg voor dragen, ondanks hun eigen gevoelens. Maar jaloezie bij moeders is nog te vaak aanleiding om de vader te ‘straffen’ door hem zoveel mogelijk af te sluiten van contact met zijn kinderen."(65-66)
[Vaag. Hoe vaak het een, hoe vaak het ander?]
"Het LEBZ zegt dat er de laatste jaren een toename is van het aantal dossiers waarin vrouwen hun ex vals beschuldigen, uit wraak of in de hoop om de strijd om de kinderen te winnen. Het zijn vaak complexe zaken waarbij niet of nauwelijks getuigen zijn. Het is lastig om te bewijzen dat de aangifte gelogen is. In het verleden werd zo’n beschuldiging vrijwel altijd geloofd en daarmee werd het leven van de vaders verwoest. De opvatting is dat er tegenwoordig meer oog is voor de herkenning van valse aangiften." [mijn nadruk] (67)
"Veel vrouwen zijn opgelucht na een scheiding, blij dat de spanning en strijd in de relatie voorbij zijn. En we zagen eerder dat veel moeders denken dat ze toch de betere ouder zijn, dus ze verwachten dat de afwezigheid van de vader geen al te grote impact zal hebben."(69)
"Het is ook beter voor moeder zelf als vader een substantiële plek inneemt na de scheiding. Zij kan naast de zorgtaken thuis makkelijker buitenshuis werken. Bovendien hoeft ze niet in haar eentje moeilijke beslissingen te nemen en problemen op te lossen. Ze staat er niet alleen voor. Het is een belangrijke kans voor moeders, die ze met beide handen zouden moeten aangrijpen. Dus: parkeer je wrok, je jaloezie, je boosheid, je angst, je voorzichtigheid en je oordelen. Je zult zien dat jij en je kinderen meer van je ex profiteren dan onder hem lijden."(70)
[Lijkt mij ook.]
"Kinderen die zonder hun vader opgroeien doen het minder goed op school en komen vaker in aanraking met jeugdzorg, politie en justitie. Na een scheiding ontwikkelen relatief veel kinderen ADHD. En de spagaat waarin scheidingskinderen soms terechtkomen kan leiden tot de verstoting van de uitwonende ouder. De afwezigheid van vaders heeft kortom een grote impact op de ontwikkeling van kinderen."(74)
[Waar zijn die beweringen op gebaseerd? De cijgers die volgen kan ik niet beoordelen, zijn waarschijnlijk niet betrouwbaar.]
"Families zijn belangrijk, ook in de opvoeding van kinderen. Ze helpen je als het moeilijk is en dragen bij aan je levensgeluk. Families hebben veel wijsheid bij zich die je kunt gebruiken op je levenspad."(84)
[Goh, niks van gemerkt. Dit zijn weer beweringen die in feite normatieve oordelen zijn. Zo moet het volgens de auteur zijn.]
"Familietherapeut Kitlyn Tjin A Djie heeft haar leven gewijd aan een pleidooi voor families. Als een antropoloog onderzocht ze haar eigen Chinees-Surinaamse familie en vergeleek die met westerse families. Zij vindt dat wij Nederlanders met het afstand nemen van familie niet alleen gewonnen hebben aan vrijheid. We hebben ook veel verloren, hoewel we ons hier niet altijd van bewust zijn. Als je je familie buiten beschouwing laat, moet immers alles uit jezelf komen. Bij alle grote en kleine levensvragen, keuzes en moeilijkheden sta je er alleen voor. Dit is een enorme verantwoordelijkheid en een zware belasting. We benutten niet meer de kracht en bescherming die uitgaat van een grootfamilie. Ook laten we de diversiteit aan perspectieven, kennis en wijsheid links liggen die de verschillende familieleden, mannen en vrouwen uit verschillende generaties, te bieden hebben. Als we alleen uitwisselen met onze partner wordt de blik op de werkelijkheid erg beperkt." [mijn nadruk] (85)
[Dit is generaliserend, de auteur gebruikt de hele tijd dezelfde bronnen die het met haar eens zijn, ze nuanceert niet maar werkt alles als een tegenstelling uit, ze beweert van alles wat niet onderbouwd wordt. Ze benoemt niet alle nadelen van die vroegere families waarin kinderen van alles opgelegd kregen.]
"Als kind krijg je doordat je het leven hebt gekregen van je ouders automatisch een ethische plicht ten opzichte van hen en tegelijkertijd ontstaat het verlangen om deze plicht te vervullen. Het is het erfgoed dat overgedragen wordt door de generaties. De verticale relaties – de bloedverwantschappen – gaan altijd vóór de horizontale relaties – de nieuw verworven relaties – zoals partners en stiefouders."(92)
[Wat een simplistische opvattingen.]
"Tjin A Djie: ‘Je blijft toch altijd een loot aan die stam. In je genen en in de historie ben je verbonden met je voorgeslacht. Het leidt tot identiteitsverlies als je losgerukt wordt van je basis. Want hoezeer je ook afwijkt, energetisch ben je verbonden door geboorte in die groep. De prints zitten in je genen.’"(93)
[Blablabla... ]
"Niet alleen de biologische oorsprong, ook de culturele wortels lijken te worden overgedragen in de genen."(93)
[Ook al een achterhaalde theorie.]
"In haar boek The Ancestor Syndrome spreekt de Franse psychotherapeut Anne Ancelin Schutzenberger over bewuste en onbewuste overdracht. De bewuste overdracht zijn de uitwisselingen, gedachten, gesprekken tussen ouders, grootouders en kinderen. Deze krijgen hun beslag in vaardigheden, manieren van opvoeden, gewoonten. ‘Zo doen wij het altijd.’ De onbewuste overdracht gaat over de thema’s waar nooit over gesproken wordt, zoals de geheimen en de taboeonderwerpen. Het is uitgebannen uit je gedachten en soms zelfs ‘ondenkbaar’. Maar het is wel van generatie op generatie doorgegeven. Hierdoor ontstaan volgens haar trauma’s, ziektes, somatische en psychosomatische klachten." [mijn nadruk] (98)
[Ook al aanvechtbaar. De anecdotes, de subjectieve verhalen moeten blijkbaar overtuigen.]
"Als je lijdt onder gestapeld verlies blijf je in feite steken in de liminele ruimte. Je komt niet toe aan de stap naar reïntegratie. Om destructieve patronen in families te doorbreken en om de overdracht van trauma’s te stoppen, zijn er volgens familietherapeut Tjin A Djie drie generaties nodig."(106)
[Let op het bijzonder vage taalgebruik. Therapeutisch geblaat.]
"Kinderen en jongeren die hulp nodig hebben en bij jeugdzorg terechtkomen, groeien meestal op met alleen een moeder. Het spreekt niet voor zich dat vaders worden betrokken door hulpverleners, terwijl dit in de meeste gevallen wel wenselijk zou zijn voor het kind. Er zijn echter ontwikkelingen in zowel jeugdbeleid als in familierecht die ondersteunend zijn naar de positie van vaders. Ook zijn er verschillende positieve en succesvolle initiatieven aan te wijzen die als voorbeeld voor jeugdzorg kunnen dienen."(120)
"In Nederland kun je voor de wet vader zijn in verschillende gradaties. Je kunt de biologische vader zijn zonder dat dit geregistreerd staat, je kunt geregistreerd zijn als de biologische vader, je kunt de juridische vader zijn zonder gezag en je kunt een vader met ouderlijk gezag zijn. Na een scheiding gaan de kinderen meestal naar de moeder en als er ruzie is, kan het voor een vader lastig zijn om zijn kinderen te blijven zien."(132)
"Vader zijn is van een totaal andere orde dan moeder zijn. Je wordt niet vanzelf vader, ook al wordt er een kind geboren uit jouw zaad. De wens van de moeder is cruciaal voor de plek die je als vader mag innemen in het leven van je kinderen."(132-133)
[Schokkend en dom ouderwets.]
"Als je als vrouw een kind baart, ben je voor de wet zowel de biologische als de juridische moeder. Je hebt niet alleen een zorgplicht maar ook het ouderlijk gezag. Als je als man iemand zwanger hebt gemaakt, betekent dit echter niet dat je automatisch de juridische vader wordt, laat staan de juridische vader met gezag. In Nederland wordt onderscheid gemaakt tussen een biologische en een juridische vader. De biologische vader zijn betekent dat het kind uit jouw zaad geboren is en dat de moeder dat erkent. Maar dat is niet voldoende om bepaalde rechten en plichten te verkrijgen die samengaan met het vaderschap. Daarvoor heb je de positie van een juridische vader nodig. En zelfs dit juridische vaderschap is niet voldoende om eenzelfde positie als de moeder te verkrijgen. Als je je kind erkend hebt, heb je een zorgplicht en recht op omgang als jij en de moeder niet meer bij elkaar zijn. Maar om daarnaast ook te mogen meebeslissen over belangrijke zaken en daarin gelijkwaardig aan de moeder te zijn, heb je naast erkenning ook het ouderlijk gezag nodig." [mijn nadruk] (133)
[Waarom niet, zo vraag ik me af.]
"Het eenvoudigst is het als je getrouwd bent met de moeder van het kind."(133)
[Want dat wil de Staat zo graag: dat iedereen netjes getrouwd is. ]
"Een biologische vader heeft weinig tot geen rechten met betrekking tot zijn kinderen."(134)
"In 2003 – vijf jaar na invoering van de Wet behoud gezamenlijk gezag na scheiding – publiceerde hoogleraar rechtstheorie Dorien Pessers een meedogenloos artikel in NRC Handelsblad onder de titel ‘Vaders doen er niet toe, kinderen zijn de dupe: de macht van moeders is grenzeloos’. Zij betoogt daarin dat persoonlijke, seksuele en relationele zelfbeschikking geleid hebben tot een familierecht waarin de macht van de ongehuwde moeder grenzeloos is geworden."(138)
"Pessers’ publicatie was een bevestiging van wat de vaderbeweging al jaren aan het licht probeerde te krijgen. Veel mannelijke “activisten” die ik sprak, onder wie Peter Tromp, initiatiefnemer van het Vaderkenniscentrum, vertelden over hun opluchting dat de vinger op de zere plek was gelegd en dat het een gezaghebbende vrouw was die met deze boodschap naar buiten kwam."(139)
"Soms uit de moeder beschuldigingen over de vader die niet geverifieerd worden maar wel van invloed zijn op de uitkomsten van het echtscheidingsproces. Immers, waar rook is, is vuur. Hij mijdt ruzies en discussies met zijn ex, bang om het broze veranderlijke proces waaraan de omgangsregeling vaak onderhevig is, te verstoren. Want geen haan die ernaar kraait als moeder de afgesproken regeling niet nakomt. Hij wordt vaak slecht geïnformeerd, bijvoorbeeld over het wel en wee op school. School heeft een informatieplicht, maar verwacht dat de moeder dat wel regelt met de vader. Als de vader geen gezag heeft, kan de moeder “in het belang van het kind” school, huisarts en hulpverlening verzoeken vader niet meer te informeren. Ook dat komt voor. Omdat hij nauwelijks een rol van betekenis vervult voor zijn kinderen, is het onbevredigend wel alimentatie te moeten betalen. Hij zou graag meer tijd met zijn kinderen willen doorbrengen, ze zien opgroeien, en invloed hebben. Maar moeder zorgde ook al meer vóór de scheiding, dus waarom zou hij nu ineens wel voor de kinderen mogen zorgen? Dat recht verspeelde hij al tijdens zijn relatie. En zelfs als hij wel meer zorgde dan de moeder vóór de scheiding, dan nog komt hij er vaak bekaaid van af of heeft helemaal geen omgang meer.’" [mijn nadruk] (140)
"Het is gemakkelijk een zondebok aan te wijzen en te zeggen dat moeders, rechters en onderzoekers het allemaal bij het verkeerde eind hebben. Het is een feit dat Ed Spruijt de meest toonaangevende scheidingsonderzoeker is in Nederland en dat het perspectief dat hij inbrengt lang heeft gedomineerd. Daaruit vloeide voort dat kinderrechters kinderen wilden beschermen tegen ruziënde ouders, soms door een van de ruziënde partijen – meestal de vader – een minimale plek te geven. Dus bleek voor moeders die er geen belang in zagen om de relatie met een ex-partner voort te zetten een conflict lonend te zijn. Zo bleven veel vaders tegen een muur aanlopen." [mijn nadruk] (141)
"Dit groeiend bewustzijn over de disbalans in ouderschap na scheiding leidde tot maatregelen in de politiek, en in 2009 werd de Wet voortgezet ouderschap na scheiding van kracht, die ouders verplicht om samen een plan te maken over de gezamenlijke invulling van hun ouderschap."(142)
"Opvallend is dat de wet zich beroept op het belang van het kind. De mantra in het belang van het kind wordt in Nederland te pas en te onpas gebruikt – door hulpverleners, moeders, rechters en advocaten – en verlamt de mogelijkheid tot een andere invalshoek. Het probleem daarbij is dat iedereen een andere invulling geeft aan ‘het belang van het kind’. Het perspectief van het kind zelf en van de vader blijft geheel buiten beschouwing." [mijn nadruk] (145)
[Waaraan je kunt zien hoe normatief die dingen geregeld worden. ]
"Dit boek is een pleidooi voor vaderschap. Want vaders verlangen naar hun kinderen en kinderen verlangen naar hun vaders. In het huidige systeem is het vaderschap verworden tot een maakbaar begrip, terwijl het een natuurlijk gegeven zou moeten zijn waar niemand tussen kan komen."(146)
"Laten we daarom beginnen met spreken over de rechten van het kind, in plaats van het belang van het kind. De rechten van het kind zijn namelijk niet zo multi-interpretabel als het belang van het kind. Ieder kind heeft immers recht op zijn ouders."(153)
"Dit boek is een pleidooi voor vaderschap. Geen vaderschap dat wordt ingevuld door wetgeving en omstandigheden, maar vaderschap dat wordt geboren met de conceptie van een kind. Een natuurlijk vaderschap, een gegeven waar niemand omheen kan en waar niemand aan mag tornen. Ieder kind heeft een natuurlijk recht op een biologische vader en iedere vader heeft het recht op zijn eigen kinderen. En iedereen die nu denkt: maar er zijn ook heel veel vaders die niet willen, die het laten afweten, die mishandelen, die incest plegen, kan zich voorstellen dat dit geen reden hoeft te zijn voor het principe van omgekeerde bewijslast. Er zijn ook genoeg moeders die steken laten vallen in welke vorm dan ook. Zo waanzinnig als het idee klinkt om de aard en omvang van de moederrol bij aangifte van het kind door te geven aan de balie van het gemeentehuis, zo bizar zou het ook moeten zijn dat de positie van de vader afhangt van andere factoren dan zijn biologische relatie met het kind."(153)