Mensen die van zekerheden houden, houden vast niet van geschiedenis. Historische kennis maakt namelijk duidelijk dat er allerlei verschillende manieren zijn om een relatie vorm te geven.
Ook hier zie je dat relaties gebonden zijn aan waarden en normen. Wat vandaag de dag als normaal wordt gezien, bestond vroeger niet eens of kan in de toekomst verdwenen zijn. En daar hoeft niet eens zoveel tijd tussen te zitten.
In de jaren 1950 was het gebruikelijk dat jongeren zich verloofden en trouwden. In de jaren 1970 zag je al steeds meer jongeren die eerst eens gingen samenwonen. Toen brak daar nog een regelrechte morele paniek over uit, vandaag de dag maakt niemand zich er nog druk over.
Iets dergelijks als het over scheiden gaat. Nog niet eens zo lang geleden was het vrijwel onmogelijk om te scheiden, zeker voor vrouwen. In de bespreking van Abbott schrijf ik:
"Vrouwen werden geacht alles van hun mannen te accepteren en te verdragen. Als er problemen in een huwelijk duidelijk werden, kreeg de vrouw de schuld. Dat is allemaal wel wat anders geworden, maar nog steeds is de samenleving ingericht op mensen die hun hele leven bij elkaar blijven, niet op relaties die na een bepaalde tijd eindigen."
De laatste jaren kunnen we constateren dat 50% van de mensen die trouwen later weer uit elkaar gaan. Maar nog steeds is de samenleving daar niet op ingericht. Vind vandaag de dag maar eens woonruimte als je wilt scheiden of simpelweg alleen wilt leven of met een groep wilt samenleven.
Aan dat soort dingen zie je dat de samenleving nog steeds bestuurd wordt door mensen die te conservatief zijn om te begrijpen dat het huwelijk een gepasseerd station is.
Zoals er klimaatontkenners zijn die tegen alle feiten in volhouden dat er niets aan de hand is met het klimaat, zo heb je ook 'geschiedenisontkenners' die tegen alle kennis over de historische ontwikkelingen in blijven volhouden dat er niets mis is met het monogame huwelijk.